Şöyle bugün 8 Nisan 2026’ya bakıyorum da, teknoloji hayatımızın her köşesine sızdı, değil mi? Eskiden sadece iletişim için kullandığımız telefonlar şimdi bankamız, eğlencemiz, hatta haritamız oldu. Peki ya sağlığımız? Hepimiz bir şekilde adım sayar uygulamalar, su içme hatırlatıcıları falan kullanıyoruzdur.…
Bugünün tarihi 2026-04-04. Şöyle masamın başında oturmuş, elimde demli bir çay, dışarıdaki baharın hafiften kendini hissettirdiği bu güzel nisan gününde, aklıma yine o “teknoloji nereye gidiyor?” sorusu takıldı. Hani hepimiz sürekli bir ekrana bakıyoruz ya, telefon, tablet, bilgisayar… Sanki hayatımız…
Şöyle 2026’nın 1 Nisan’ına gelmişiz… Zaman nasıl da akıp gidiyor, değil mi? Gerçekten inanılmaz. Sanki daha dün gibi, “yeni nesil teknolojiler geliyor!” diye konuşuyorduk, şimdi bir bakıyorum o “yeni nesil” dediğimiz şeyler, hayatımızın tam göbeğine oturmuş bile. Geçenlerde kafamda dönüp…
Bugün 2026’nın 28 Mart’ı. Şöyle masamda, elimde demli bir çay, dışarıdaki bahar havası kapıdan usul usul içeri süzülürken, benim zihnim yine dijital dünyanın derinliklerinde dolaşıyor. Hani o her gün kullandığımız, ama varlığını bile pek düşünmediğimiz şeyler var ya… İşte onlardan…
Bugünün tarihi 2026-03-25. Şöyle masamda oturmuş, elimde sıcak bir çay, dışarıdaki baharın müjdecisi hafif rüzgarla birlikte, aklım yine teknolojinin nasıl sürekli şekil değiştirdiğinde. Dijital dünya o kadar hızlı evriliyor ki, dün ‘çok iyi’ dediğimiz bir çözüm, bugün ‘acaba daha iyisi…
Hatırlar mısınız bilmem, hani okulda, ya da ilk kez bir oyun motoruna daldığımızda… 3D modelleme işi, sanki bambaşka bir dünyanın dili gibiydi. Karmaşık yazılımlar, saatler süren poligon çizimleri, doku kaplamaları… Düşününce bile yoruluyordum valla. Ama şimdi, kapımızda öyle bir teknoloji…
Şöyle bir etrafıma bakıyorum da, her yer akıllı cihazlarla dolu. Akıllı lambalar, termostatlar, güvenlik kameraları… Ama işin garip yanı, hepsi kendi kafasına göre takılıyor. Biriyle konuşunca diğeri anlamıyor, aynı marka olmazsa zaten hiç şansın yok. İşte tam bu noktada, sanki…
Bugün 2026-03-14. Masamda oturmuş, elimde ılık bir çayla dışarıdaki hareketliliği izlerken aklıma hep aynı şey geliyor: Mahremiyetimiz. Her gün online’da bıraktığımız o devasa veri ayak izi… Her tıklama, her arama, her satın alma; hepsi bir yerlerde toplanıyor, işleniyor. Peki ya…
Bugün 11 Mart 2026. Sabah kahvemi yudumlarken, elimdeki telefonun ekranına yine parmaklarım rastgele dokundu. O soğuk cam hissi… Bir an durdum düşündüm, biz dijital dünyada her şeyi görüyor, duyuyor, hatta konuşabiliyoruz ama ya dokunmak? O his eksik değil miydi hep?…
Bugünün tarihi 2026-03-09. Sabah kahvemi alıp şöyle masamın başına geçtiğimde, dışarıda hava bahara dönüyor yavaş yavaş. Hani böyle insanı içine çeken, “bir şeyler değişiyor” dedirten bir hava. Dijital dünyada da böyle bir hava var aslında uzun zamandır; görünmeyen ama derinden…