Bugün 2026’nın 11 Nisan’ı. Şöyle masamda oturmuş, dışarıdaki bahar havasının biraz uyuşukluğunu üzerimden atmaya çalışıyorum. Elimde demli bir çayım var, öyle her zamanki gibi hızlıca içip kalkmak yerine, biraz keyif yapmak istedim. Kafamda hep aynı düşünce dönüp duruyor son zamanlarda:…
Dijital dünyada her adımımız bir iz bırakıyor, değil mi? Hesap açarken, bir hizmet kullanırken, hatta sadece gezinirken bile. Hepimiz, bir yandan teknolojinin o müthiş nimetlerinden faydalanmak isterken, diğer yandan da her adımımızın izlendiği, her verimizin paylaşıldığı hissinden rahatsız oluyoruz. Peki…
Bugün 2026’nın 30 Mart’ı… Masamda, demli çayımı yudumlarken, aklıma yine o eski bilim kurgu filmleri geldi. Hani şu, bilgisayarların bizim yerimize her şeyi hallettiği, hatta düşüncelerimizi bile okuduğu filmler… Şaka değil, bu senaryo, “Kişisel Otonom Yapay Zeka Ajanları” ile düşündüğümüzden…
Bugünün tarihi 2026-03-25. Şöyle masamda oturmuş, elimde çayımı yudumlarken, bir yandan da pencereden dışarıdaki hayatı izliyorum. Kedim Mırmır da kucağımda mırıldanıyor. Hava ne güzel bugün, tam da teknolojinin insan hayatına nasıl dokunduğunu düşünmek için ideal bir gün. Malum, her gün…
Bugün 23 Mart 2026. Şöyle bir masamda oturmuş, elimde sıcak bir çay, dışarıdaki hafif bahar esintisini camdan hissederken, aklım hep gelecekte. Teknoloji denilince sadece elimizdeki telefonlar ya da bilgisayarlar gelmesin aklımıza. Etrafımızdaki her şey, binalar, ofisler, hatta şehirler bile yavaş…
Şöyle bir düşünelim: Elimizdeki akıllı telefonlar, bilgisayarlar, giyilebilir teknoloji ürünleri… Her yeni model çıktığında, eski cihazlarımız bir köşeye atılıp unutuluyor, değil mi? Peki bu “eski” dediğimiz teknoloji yığını nereye gidiyor? Çoğu zaman çöp kutusuna, oradan da bir çöplüğe… İşte tam…
Bugünün tarihi 2026-03-18. Masamın başına oturduğumda, elimde sıcacık kahvemle dışarıdaki hafif bahar esintisine baktım. Teknolojinin hızı inanılmaz değil mi? Daha dün gibi hatırlıyorum, “dokunmatik ekran” dediğimizde lüks bir özellikti; şimdi her yer onlarla dolu. Ama bazen düşünüyorum, sadece görmek ve…
Bugün 11 Mart 2026. Şöyle masamda, penceremden dışarıdaki baharın ilk işaretlerine bakarken, aklıma hep gelecekteki evlerimiz, şehirlerimiz geliyor. Hani filmlerde görürüz ya, odaların bizimle konuştuğu, ruh halimize göre şekil değiştirdiği sahneler… İşte o sahneler, artık sadece hayal dünyasının bir parçası…
Bugün 25 Şubat 2026. Şöyle masamın başına oturdum, dışarıda hava pek bir güzellik vaat etmiyor; hafiften gri, insanın içini biraz hüzünlendiren cinsten. Elimde dumanı tüten kahvemle (evet, klasik başlangıç ama ne yapayım, bu alışkanlıktan vazgeçemiyorum) camdan dışarı bakarken aklıma yine…
Bugün 23 Şubat 2026. Şöyle bir masamda oturmuş, dışarıdaki hafif şubat güneşinin içeri süzülen ışıklarına bakarken, aklıma yine o bitmek bilmeyen ‘gelecek’ kavramı geldi. Hani derler ya, teknoloji hiç durmuyor diye, işte bu ara en çok heyecanlandığım konulardan biri de…