İnsanlık olarak teknolojiyle ilişkimiz hep biraz fantastik, biraz da gerçeküstü olmuştur, değil mi? Hani filmlerde görürüz ya, kahraman gözünü kırpmadan dev ekranları yönetir, sadece düşünerek robotları hareket ettirir… Sanki bunlar hep geleceğin çok ama çok uzak bir köşesinde kalacak hayaller…
Hepimiz biliyoruz, yapay zeka denince aklımıza genelde devasa sunucular, bulutlarda dönen karmaşık algoritmalar geliyor. Beynimizdeki işlemci gibi, tüm hesaplamaları yapan kocaman, görünmez bir merkez var sanıyoruz değil mi? Peki ya bu zeka, o “bulut” dediğimiz uzak diyarlardan inip tam da…
Düşünsenize, çevremizdeki sensörler, kablosuz ağlar, hatta elektrik şebekeleri bile tek bir merkeze bağlı olmadan, kolektif bir güçle işlese nasıl olurdu? Kulağa bilim kurgu gibi geliyor değil mi? İşte tam da burada, son zamanlarda adını sıkça duyduğumuz DePIN (Decentralized Physical Infrastructure…
Şöyle bir durup düşününce… Hani şu filmlerde falan gördüğümüz, kendi başına hareket eden, bazen etrafıyla etkileşime giren robotlar var ya, “aaah keşke bizde de olsa” dediğimiz o günler yavaş yavaş geride kalıyor. Özellikle robotlara hayat veren, onlara adeta kendi dilini…
Şu an etrafımızda neler oluyor bir baksanıza… Teknoloji hayatımızın her köşesine sızmış durumda. Ama robotlar deyince gözünüzün önüne hala o devasa, korkutucu fabrika kolları mı geliyor? İşte tam da bu noktada, Türkiye’de sessiz sedasız ama hızla yükselen yeni bir trend…
Bi saniye şimdi, robotlar artık sadece filmlerde falan gördüğümüz, uzaktan kumandalı süper makineler değil yani, heh! Türkiye’de de inanılmaz bi ilgi var robotik kodlamaya. Özellikle, açık kaynaklı robotik platformlar sayesinde, herkes bu işe girişebiliyor, hem de öyle ahım şahım bütçeler…