Bugün 11 Mart 2026. Sabah kahvemi yudumlarken, elimdeki telefonun ekranına yine parmaklarım rastgele dokundu. O soğuk cam hissi… Bir an durdum düşündüm, biz dijital dünyada her şeyi görüyor, duyuyor, hatta konuşabiliyoruz ama ya dokunmak? O his eksik değil miydi hep?…
Bugünün tarihi 2026-02-23. Şubat’ın son demleri… Dışarıda hava ne çok soğuk ne çok sıcak ama o şubat rehaveti, hele bir de ekran başında çokça vakit geçirince, bir garip çöküyor insanın üzerine. Masamda oturmuş, şöyle hafiften etrafa bakınırken aklıma yine hep…
Bugün oturduğum yerden şöyle etrafa bakınıyorum da, hepimizin hayatında ne kadar çok ekran var, değil mi? Telefon, tablet, bilgisayar, televizyon… Hepsi de bildiğiniz gibi düz, iki boyutlu yüzeyler. Ama ya bu durum değişirse? Ya dijital dünyayla etkileşimimiz, tıpkı bilim kurgu…
Bugün 2026’nın 4 Şubat’ı. Hızlıca bir düşününce, teknoloji bizi gerçekten nereye taşıyor? Hani şu akıllı saatler, bileklikler… Artık hayatımızın bir parçası oldular, değil mi? Sabah uyanır uyanmaz nabzımızı ölçen, attığımız adımları sayan, hatta uyku düzenimizi takip eden bu minik yardımcılar……
Bugün 4 Şubat 2026. Masamda oturmuş, elimde hafif ılık kahvemle etrafa bakınırken aklıma son zamanlarda sıkça karşılaştığım bir konu takıldı: Dijital insanlar. Hani şu, ekranlardan bize sanki yanı başımızdaymışız gibi bakan, konuşan, hatta bazen mimik yapan sanal karakterler… İlk gördüğümde…
Şu an 2026’nın Ocak ayındayız, takvimde 26’sını görüyorum. Masamda oturmuş, elimde sıcak kahvemle bu yazıyı yazarken düşünüyorum… Acaba bir gün kahvenin o eşsiz kokusunu ekrandan da alabilecek miyiz? Ya da sevdiğimiz bir yemeğin tadını, bir reklamı izlerken dilimizde hissedebilecek miyiz?…
Şöyle bir etrafıma bakıyorum da, her geçen gün daha da “akıllanan” bir dünyada yaşıyoruz. Evdeki robot süpürgeden cebimizdeki telefona kadar her şey birbiriyle konuşuyor, veri üretiyor. Peki ya yaşadığımız şehirler? Hani şu altında binlerce kilometrelik boru hatları, kablolar, yollar, köprüler…
Düşünsenize, telefonunuzdaki bir uygulama, ses tonunuzdan veya yazdığınız mesajın ruh halinden yorgun olduğunuzu anlayıp size dinlenmenizi önerse… Ya da otomobiliniz, trafikteki gerginliğinizi fark edip sakinleştirici bir müzik açsa? Bu, bilim kurgu gibi dursa da, aslında bugün konuştuğumuz, hatta bir kısmını…
Şöyle bir etrafınıza bakın, gördüğünüz her şey bir malzemeden yapılmış, değil mi? Telefonunuzun ekranından tutun da, giydiğiniz kıyafetlere, hatta oturduğunuz sandalyeye kadar… Peki, bu malzemeleri nasıl buluyoruz, nasıl geliştiriyoruz dersiniz? Yıllarca süren denemeler, yanılmalar, bazen şans eseri keşifler… Ama artık…
Tamam, kabul edelim, “robot” deyince aklımıza ya bilim kurgu filmlerindeki C-3PO benzeri insanımsı varlıklar ya da Terminator gibi daha korkutucu figürler geliyor. Ya da en iyi ihtimalle, kocaman, ağır sanayi kollarının fabrikalarda kaynak yaptığı devasa makineler… Eskiden öyleydi belki. Ama…