Bugün 2026’nın 6 Nisan’ı. Bahar yavaş yavaş kendini hissettirse de, hava hala hafif serin. Masamda oturmuş, elimde bir kahve, pencereden dışarı bakarken aklıma bir şey takıldı. Geçen hafta buzdolabım aniden bozuldu, biliyor musunuz? Tam da pazar alışverişi yapmışım, bütün sebzeler,…
Şöyle 2026’nın 1 Nisan’ına gelmişiz… Zaman nasıl da akıp gidiyor, değil mi? Gerçekten inanılmaz. Sanki daha dün gibi, “yeni nesil teknolojiler geliyor!” diye konuşuyorduk, şimdi bir bakıyorum o “yeni nesil” dediğimiz şeyler, hayatımızın tam göbeğine oturmuş bile. Geçenlerde kafamda dönüp…
Bugünlerde teknoloji dünyasında öyle hızlı bir akış var ki, bazen insanın başı dönüyor. Hele bir de “merkeziyetsiz” kelimesini duymaya başladıkça, sanki her şey yeniden tanımlanıyor gibi. Blockchain’i, kripto parayı falan duymuşuzdur illaki. Ama bu “merkeziyetsiz” mevzusu sadece dijital parayla, sanal…
Şöyle bir etrafıma bakıyorum da, her yer akıllı cihazlarla dolu. Akıllı lambalar, termostatlar, güvenlik kameraları… Ama işin garip yanı, hepsi kendi kafasına göre takılıyor. Biriyle konuşunca diğeri anlamıyor, aynı marka olmazsa zaten hiç şansın yok. İşte tam bu noktada, sanki…
Bugün 11 Mart 2026. Şöyle masamda, penceremden dışarıdaki baharın ilk işaretlerine bakarken, aklıma hep gelecekteki evlerimiz, şehirlerimiz geliyor. Hani filmlerde görürüz ya, odaların bizimle konuştuğu, ruh halimize göre şekil değiştirdiği sahneler… İşte o sahneler, artık sadece hayal dünyasının bir parçası…
Bugün 18 Şubat 2026. Dışarıda hafif bir bahar havası var, sanki Şubat’ın soğuk yüzü yavaşça gitmeye hazırlanıyor. Ben de masamda oturmuş, bu geçiş dönemini düşünürken, aklıma teknolojinin bizimle olan o tuhaf ama harika dansı takıldı. Hani şu sadece ekranlardan ibaret…
Bugün 7 Şubat 2026. Masamda oturmuş, dışarıdaki hafif gri havaya bakarken aklıma teknoloji dünyasının bu amansız koşuşturmacası geliyor. Hız, her şeyin başında geliyor gibi, değil mi? Ama sadece hız yeterli mi sizce? Sanırım değil. İşte tam da bu noktada, sanki…
Şöyle bir etrafıma bakıyorum da, her geçen gün daha da “akıllanan” bir dünyada yaşıyoruz. Evdeki robot süpürgeden cebimizdeki telefona kadar her şey birbiriyle konuşuyor, veri üretiyor. Peki ya yaşadığımız şehirler? Hani şu altında binlerce kilometrelik boru hatları, kablolar, yollar, köprüler…
Bugün, 7 Ocak 2026. Elimde yine o klasik, buharı tüten kahve bardağı yok ama bilgisayarımın başında oturmuş, geleceğin ufuklarına bakarken bir yandan da klavyede parmaklarım dans ediyor. Eskiden “yapay zeka” denince aklımıza hemen o devasa sunucular, bulut sistemleri gelirdi, değil…
Bugün 2026-01-05. Masamda oturmuş, etrafa bakınırken aklıma geldi. Etrafımızdaki cihazlar birbiriyle konuşuyor, biliyoruz. Wi-Fi var, Bluetooth var… Ama son zamanlarda sessiz sedasız aramıza katılan, “yakınlık” kavramını baştan yazan bir teknoloji var: Ultra-Wideband (UWB). Sanki cihazlarımız yavaş yavaş “görmeye” başlıyor gibi…